Royce en Hadrian
Zes delen, één verhaal en twee mensen naar wie ik terugkeer om redenen die niets met de plot te maken hebben.
Dit is geen recensie van de reeks. Het is een stuk over twee personages die ophielden personages te zijn en iemand werden naar wie je terugkeert — en nu lezen mijn beide zoons ze, dus mag ik nog een keer zien hoe iemand Royce voor het eerst leert kennen.
De hele vriendschap in één gebaar
Zonder één regel dialoog
Hadrian Blackwater is enorm, absurd sterk en draagt altijd drie zwaarden bij zich. Hij is ook eerzaam, goedgelovig tot op het bot, openlijk goedhartig en volkomen hulpeloos zodra een vrouw naar hem kijkt.
Royce Melborn is klein, mager, draagt een kap en heeft nog nooit zijn stem hoeven verheffen. Niet omdat hij gevaarlijk is op een manier die je moet laten zien. Maar omdat het niet hoeft.
Hadrian trekt met één hand de grootste van zijn drie zwaarden — voor een publiek van precies één persoon. Het oogrollen van Royce vertelt de hele vriendschap zonder één woord.
Niets in de scène hierboven doet ertoe voor de plot. Maar alles erin verklaart waarom die twee, zes delen later, langer bij je blijven dan het verhaal zelf.
Waarom ik terugga
Niet voor de plotwendingen — die ken ik uit mijn hoofd
Ik ken de plot. Ik weet wie wie is, ik weet wat er in deel vijf gebeurt en ik weet waarom het eerste hoofdstuk van deel één de tweede keer anders leest. Als het om verrassing ging, had terugkeren geen zin.
Ik kom terug voor die twee. Voor hoe ze praten als er niets gebeurt. Voor het feit dat de een mensen vertrouwt tegen alle bewijs in en de ander niemand vertrouwt — en dat in zes delen geen van beiden ook maar één keer probeert de ander te repareren.
Nu lezen mijn beide zoons ze. Dat is het enige wat je in je eentje niet kunt herhalen: zien hoe iemand op een scène afloopt die jij uit je hoofd kent, zonder te weten welke zin bij hem zal binnenkomen.
Zes delen, één verhaal, één volgorde
Hier valt echt niets te kiezen
Sommige reeksen kun je in willekeurige volgorde lezen. Andere moet je van begin tot eind lezen, en deze hoort beslist bij de tweede soort: elk deel begint waar het vorige ophield, en het zesde lost de schulden in die het eerste is aangegaan.
- 1. The Crown Conspiracy2008 — een klus die routine lijkt
- 2. Avempartha2009
- 3. Nyphron Rising2009
- 4. The Emerald Storm2010
- 5. Wintertide2010
- 6. Percepliquis2011
Wat deze site niet weet over deze reeks
En waarom er nergens op deze pagina een score staat
Elke andere pagina hier heeft een getal. Deze niet, want we kunnen het nergens vandaan halen: in al onze bronnen samen heeft de hele reeks tien beoordelingen verzameld, en de ondergrens waaronder we geen score publiceren is vijftig.
Ik zou beoordelingen van luisteraars van elders kunnen toevoegen — ze zijn hoog en zouden er goed uitzien. Dat doe ik niet, want de ranglijst op deze site wordt berekend uit één set bronnen, en de getallen van een ander lenen zou hem het enige kosten wat hij heeft: dat elk getal hetzelfde betekent.
Deze pagina is dus geen ranglijst. Het is een aanrader, en dat zegt hij ook gewoon.
Korte antwoorden
Moet ik ze op volgorde lezen?
Ja, en dat is het enige juiste antwoord. De zes delen vormen één doorlopend verhaal, van The Crown Conspiracy tot Percepliquis.
Is dit young-adultfantasy?
Het is niet als young adult geschreven, maar er staat niets in wat een tiener niet kan lezen. Mijn zoons lezen het.
Waarom is er geen score?
Omdat de reeks in onze bronnen tien beoordelingen heeft, en we pas vanaf vijftig een score publiceren. We zeggen liever “we weten het niet” dan dat we een getal afdrukken dat niets betekent.
Alle zes, op volgorde
De leesvolgorde met jaren van verschijning, plus dezelfde lijst in acht andere talen.