Het onzichtbare leven van Addie LaRue

‘Het onzichtbare leven van Addie LaRue’ leest als een moderne fabel over de prijs van een vervulde wens: onsterfelijkheid, in ruil waarvoor niemand je onthoudt. De stijl is prachtig en het idee blijft lang hangen. Wel houdt de vertelling haar personages volgens sommige lezers op afstand, waardoor het verhaal hier en daar kan slepen, en de aanhoudende droefheid maakt het boek ongeschikt voor wie troost zoekt.

Goed om te weten In 1714, in een dorp in Frankrijk, bidt Adeline LaRue tot de oude goden in de nacht voor een huwelijk dat ze niet wil, en een van hen antwoordt na het donker: ze krijgt vrijheid en een leven zo lang als ze wil, en in ruil vergeet iedereen die ze ontmoet haar zodra ze uit het zicht is. Driehonderd jaar later, in New York in 2014, herinnert een boekverkoper die Henry heet zich haar. V. E. Schwab droeg het idee tien jaar met zich mee en publiceerde het boek in 2020; het stond bijna dat hele jaar op de bestsellerlijsten. De hoofdstukken bewegen tussen Addies eeuwen, Parijs, Florence, de oorlogen, en het heden, en de duistere god, die zich Luc noemt, komt steeds terug om te vragen of ze er genoeg van heeft.

Het oordeel van de redactie van BookRank, geschreven op basis van de beoordelingen en opmerkingen van lezers. Het heeft geen invloed op de score of op de plaats in de ranglijst.