Niewidzialne życie Addie LaRue

„Niewidzialne życie Addie LaRue” czyta się jak współczesną baśń o cenie spełnionego życzenia: nieśmiertelność w zamian za to, że nikt cię nie zapamięta. Język jest piękny, a sam pomysł zostaje w głowie długo po lekturze. Część czytelników ma jednak poczucie, że narracja trzyma bohaterów na dystans i miejscami zwalnia, a wszechobecny smutek sprawia, że nie jest to książka na pocieszenie.

Warto wiedzieć W 1714 roku, we francuskiej wiosce, Adeline LaRue modli się do starych bogów w noc przed ślubem, którego nie chce, i jeden z nich odpowiada po zmroku: dostaje wolność i tak długie życie, jak zechce, a w zamian każdy, kogo spotka, zapomina ją, gdy tylko zniknie mu z oczu. Trzysta lat później, w Nowym Jorku w 2014 roku, księgarz imieniem Henry ją pamięta. V. E. Schwab nosiła ten pomysł dziesięć lat i wydała książkę w 2020 roku; przez większość tamtego roku była na listach bestsellerów. Rozdziały przeskakują między stuleciami Addie, Paryżem, Florencją, wojnami, a teraźniejszością, a mroczny bóg, który każe nazywać się Luc, wraca raz po raz zapytać, czy już ma dość.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.