Slachthuis vijf

Deels oorlogsroman, deels sciencefiction, deels zwarte komedie, en met opzet geen van drieën helemaal. Vonnegut vertelt het bombardement op Dresden via een man die telkens door de tijd schiet, en juist de abrupte toonwisselingen maken de gruwel voelbaar. Sommige lezers slaan het boek geraakt dicht zonder precies te kunnen zeggen waarom; anderen raken in de oorlogshoofdstukken de draad kwijt. Kort en eigenzinnig, voor wie geen moeite heeft met een versplinterde chronologie.

Goed om te weten Vonnegut was krijgsgevangene in Dresden en overleefde het geallieerde bombardement van februari 1945 in een ondergrondse koelcel van het slachthuis waaraan het boek zijn naam dankt. Hij had meer dan twintig jaar nodig om erover te schrijven, en het eerste hoofdstuk, in zijn eigen stem, legt uit waarom. De zin „So it goes” volgt op elke dood in het boek, zo’n honderd keer. George Roy Hill verfilmde het in 1972.

Het oordeel van de redactie van BookRank, geschreven op basis van de beoordelingen en opmerkingen van lezers. Het heeft geen invloed op de score of op de plaats in de ranglijst.