Hyperion

‘Hyperion’ is opgebouwd als de ‘Canterbury Tales’: pelgrims op weg naar Hyperion vertellen om beurten hun verhaal, en bijna elk daarvan zou als zelfstandige novelle overeind blijven en voedt tegelijk het grotere raadsel. Het is eerder literaire dan harde sciencefiction. Sommige lezers storen zich aan de expliciete seksscènes en het verzonnen jargon, anderen missen een afronding: de antwoorden volgen pas in het volgende deel.

Goed om te weten Hyperion, uit 1989, won in 1990 de Hugo en is gebouwd als de Canterbury Tales: zeven pelgrims reizen naar de Tijdgraven op de planeet Hyperion, waar de Shrike, een wezen van messen dat zich door de tijd beweegt, één wens vervult en de rest doodt, en onderweg vertelt ieder het verhaal dat hem daarheen bracht. Het verhaal van de priester, over een kruisvormige parasiet die een man niet laat sterven, en dat van de geleerde, over een dochter die dag na dag achteruit veroudert, zijn de twee die mensen tientallen jaren later nog kennen. Het boek stopt voordat de pelgrims de Graven bereiken; De val van Hyperion uit 1990 is de andere helft, en samen zijn ze één roman in twee delen. Dan Simmons voegde er later nog twee aan toe, eeuwen later gesitueerd.

Het oordeel van de redactie van BookRank, geschreven op basis van de beoordelingen en opmerkingen van lezers. Het heeft geen invloed op de score of op de plaats in de ranglijst.