Hyperion

„Hyperion” jest zbudowany jak „Opowieści kanterberyjskie”: pielgrzymi zmierzający do Grobowców Czasu opowiadają kolejno swoje historie, a niemal każda broni się jako osobna nowela i dokłada coś do większej zagadki. To fantastyka bliższa literaturze pięknej niż twardej SF. Części czytelników przeszkadzają dosadne sceny erotyczne i wymyślony żargon, innym brakuje rozstrzygnięcia – odpowiedzi czekają w kolejnym tomie.

Warto wiedzieć Hyperion z 1989 roku dostał Hugo w 1990 roku i jest zbudowany jak Opowieści kanterberyjskie: siedmioro pielgrzymów podróżuje do Grobowców Czasu na planecie Hyperion, gdzie Chyżwar, istota z ostrzy poruszająca się w czasie, spełnia jedno życzenie i zabija resztę, a po drodze każde z nich opowiada historię, która je tam przywiodła. Opowieść kapłana o pasożycie w kształcie krzyża, który nie pozwala człowiekowi umrzeć, i opowieść uczonego o córce, która starzeje się wstecz, dzień po dniu, to te dwie, które ludzie pamiętają po dekadach. Książka urywa się, zanim pielgrzymi dotrą do Grobowców; Upadek Hyperiona z 1990 roku jest drugą połową, a obie są jedną powieścią wydaną w dwóch częściach. Dan Simmons dopisał potem dwie kolejne, osadzone stulecia później.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.