Nigdziebądź

Największą przyjemnością jest tu sam język: ironiczny, gęsty od opisów, na wskroś brytyjski, z dialogami, które jednym zdaniem rysują postać. Londyn, który Gaiman ukrył pod tym prawdziwym, pełen jest zapomnianych stacji metra, gadających szczurów i drzwi prowadzących w zagubione miejsca. Niewiele się wyjaśnia, więc czytelnik oczekujący od fantastyki jasnych reguł może stracić grunt pod nogami. Kto chętnie pójdzie za zwykłym londyńczykiem w mroczną, zabawną i bardzo dziwną przygodę, nie pożałuje.

Warto wiedzieć Richard Mayhew, młody Szkot z pracą w Londynie i narzeczoną, która wybiera restauracje, zatrzymuje się na chodniku, by pomóc krwawiącej dziewczynie, a nazajutrz jego mieszkanie jest do wynajęcia, karta nie działa i nikt go nie widzi. Dziewczyna to Drzwi z Londynu Pod, miasta pod miastem, gdzie żyją ci, którzy wypadli przez szczeliny, gdzie Knightsbridge ma rycerza, Earl’s Court hrabiego, a anioł Islington naprawdę istnieje; Richard idzie z nią, markizem de Carabas i ochroniarką zwaną Hunter, ścigany przez pana Croupa i pana Vandemara, którzy zabijają ludzi od bardzo dawna. Neil Gaiman napisał to w 1996 roku jako powieść do serialu BBC, który zrobił z Lennym Henrym, i powieść przeżyła serial. Jego pierwsza samodzielna powieść i nadal ta, od której zaczynać.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.