Gra Endera

Gry wojenne w stanie nieważkości i dzieci szkolone na dowódców: punkt wyjścia jest bezduszny i powieść dobrze o tym wie. Niektórym czytelnikom Ender początkowo wydaje się genialny aż do przesady, ale książka przekonuje do niego, pokazując, jak trudne jest dla chłopca wszystko poza taktyką. Mimo wybitnych zdolności dzieci zachowują się tu jak prawdziwe dzieci i właśnie to niepokoi. Zakończenie przychodzi nagle i zaskakuje. Rzecz mroczniejsza, niż sugeruje przygodowa otoczka, a zarazem początek dłuższego cyklu.

Warto wiedzieć Zaczęło się od opowiadania z 1977 roku w magazynie Analog; Card rozbudował je w powieść głównie po to, by przygotować grunt pod Mówcę umarłych, a obie książki zdobyły Hugo i Nebulę w kolejnych latach, co nie udało się nikomu wcześniej. Cień Endera (1999) opowiada te same wydarzenia z perspektywy Groszka i można go czytać zaraz potem. Od lat jest na liście lektur amerykańskiej piechoty morskiej.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.