Koralina

Krótka, zgrabna mroczna baśń w dawnym znaczeniu tego słowa: naprawdę niepokojąca, z dzielną bohaterką, która musi przechytrzyć istotę podającą się za jej drugą matkę. Proza jest przejrzysta i wartka, a całość da się przeczytać za jednym posiedzeniem. Zdaniem części czytelników dziwność narasta dopiero po kilku rozdziałach, a książka jest bardziej upiorna, niż sugeruje etykieta lektury dla dzieci. Dla tych, którzy lubią baśnie z prawdziwą grozą.

Warto wiedzieć Koralina Jones wprowadza się z rodzicami do mieszkania w starym domu, zwiedza, bo nikt nie ma dla niej czasu, i znajduje w salonie drzwi, które za dnia otwierają się na ceglaną ścianę, a pewnej nocy na mieszkanie dokładnie takie jak jej, gdzie czeka druga mama, z guzikami zamiast oczu, i chce, żeby Koralina została na zawsze. Neil Gaiman pisał to przez około dziesięć lat, po kilka zdań, dla swoich córek, i wydał w 2002 roku; książka dostała Hugo i Nebulę za najlepszą nowelę oraz nagrodę Brama Stokera, a poklatkowy film Henry’ego Selicka z 2009 roku jest jedną z nielicznych adaptacji, o których Gaiman mówił, że są lepsze od książki. Jest krótka, około 160 stron, dla dzieci od mniej więcej dziewięciu lat, choć to dorośli uważają ją za straszną.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.