Bradbury’s korte roman over brandweermannen die boeken verbranden is het sterkst waar hij naar schermen kijkt, niet naar vlammen: het gekwebbel dat elke stilte vult en de techniek die zich als familie voordoet, voelen nog altijd ongemakkelijk actueel. De stijl is weelderig. Sommige lezers vinden hem bij vlagen pronkerig, de symboliek te nadrukkelijk, de vrouwelijke personages vlak en de opbouw geforceerd. Lees het om de beelden en de waarschuwing, minder om een fijnzinnig betoog.

Goed om te weten Bradbury tikte de eerste versie op muntschrijfmachines in de kelder van de bibliotheek van UCLA, voor tien cent per halfuur; uit zijn novelle The Fireman uit 1951 groeide deze roman uit 1953. Later benadrukte hij dat het boek minder over staatscensuur ging dan over televisie die het lezen verdringt. Met minder dan tweehonderd pagina’s is het snel uit. François Truffaut verfilmde het in 1966.

Het oordeel van de redactie van BookRank, geschreven op basis van de beoordelingen en opmerkingen van lezers. Het heeft geen invloed op de score of op de plaats in de ranglijst.

Over het boek

Fahrenheit 451 (1953) is een dystopisch sciencefictionboek van de Amerikaanse schrijver Ray Bradbury. Het speelt in een wereld waar boeken verbannen zijn, en kritische gedachten worden onderdrukt. De titel refereert aan de temperatuur waarop boekpapier vlam vat en verbrandt, 451 graden Fahrenheit.

Beschrijving: Wikipedia, licentie CC BY-SA 4.0

Waar de score vandaan komt

De bronnen komen gemiddeld uit op 7,8 over 5.668 beoordelingen. Met zoveel beoordelingen weegt de stem van de lezers voor 97% mee en blijft de score op 7,9 — het Dystopie-gemiddelde van 7,7 verschuift hem nauwelijks. Nog eens +0,10 komt van de kleine bonus voor grote prijzen.