Krótka powieść o strażakach, którzy palą książki, najmocniej działa nie tam, gdzie płonie ogień, lecz tam, gdzie świecą ekrany: paplanina zagłuszająca każdą ciszę i technika udająca rodzinę wciąż brzmią niepokojąco aktualnie. Styl Bradbury’ego jest bujny. Część czytelników uznaje go chwilami za popisowy, symbolikę za toporną, postacie kobiece za płaskie, a tempo za nierówne. Warto czytać dla obrazów i ostrzeżenia, mniej dla precyzji wywodu.

Warto wiedzieć Bradbury napisał pierwszą wersję na maszynach do pisania na monety w piwnicy biblioteki UCLA, płacąc dziesięć centów za pół godziny; z opowiadania The Fireman z 1951 roku wyrosła ta powieść z 1953 roku. Później podkreślał, że książka mówi mniej o cenzurze państwowej, a bardziej o telewizji wypierającej czytanie. Ma niespełna dwieście stron, więc czyta się ją szybko. François Truffaut sfilmował ją w 1966 roku.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.

O książce

451 stopni Fahrenheita – powieść dystopiczna Raya Bradbury’ego z 1953 roku. Akcja książki rozgrywa się w świecie, gdzie czytanie książek i krytyczne myślenie są zakazane. Powieść ta została w 2004 roku nagrodzona nagrodą „Retro Hugo” w kategorii najlepsza powieść.

Opis: Wikipedia, licencja CC BY-SA 4.0

Skąd bierze się wynik

Średnia ze źródeł to 7,8 z 5668 ocen. Przy takiej liczbie głos czytelników waży 97% i wynik zostaje na 7,9 — średnia kategorii Dystopie (7,7) prawie nim nie rusza. Kolejne +0,10 pochodzi z małego bonusu za ważne nagrody.