ArchiwumBurzowegoŚwiatła

Pięć tomów, każdy ponad tysiąc stron. Brzmi jak wyrok, a jest dokładnie odwrotnie: dostajesz miesiące, w których masz dokąd wracać. I ani przez chwilę nie jesteś w tym sam, bo świat jest tak gęsty i tak konsekwentnie wymyślony, że po kilku rozdziałach wiesz, jak zachowuje się powietrze przed burzą.

Strzaskane Równiny. Płaskowyż popękany na tysiące wysepek, a między nimi przepaście, przez które armia nie przejdzie. Więc most niosą ludzie. Mostowi biegną pod ostrzałem z drewnianą konstrukcją na ramionach, zrzucają ją nad przepaścią i po ich moście przechodzi wojsko, a oni zostają z tyłu. Kiedy pierwszy raz tego słuchałem, zatrzymałem rower.

Kaladin, Błogosławiony Burzą, jest moim ulubionym bohaterem. Przeżyłem z nim wszystkie wzloty i upadki: żołnierz, potem niewolnik, potem człowiek, który dostaje po głowie tyle razy, że nikt nie miałby mu za złe, gdyby przestał wstawać. A on wstaje. Nie plakatowo, tylko z trudem i z nawrotami, tak jak to bywa naprawdę.

Dalinar był dla mnie za bardzo zasadniczy. Rozumiem, po co ten kodeks i ta prostolinijność, ale nigdy nie dogadałem się z nim tak jak z Kaladinem. Shallan z kolei długo była dla mnie nie do rozszyfrowania, i szczerze mówiąc to chyba mówi więcej o mnie niż o niej.

I Odpryski. Rycerz w Zbroi Odprysku wchodzi w armię jak w wodę, a Ostrze Odprysku nie tnie ciała: wypala oczy i zabija dotknięciem duszy. Wyobrażenie takiego niepokonanego rycerza na polu bitwy zostaje w głowie na długo. Sanderson pilnuje przy tym rzeczy, na której mi zależy: ta magia ma reguły i ma swoją cenę.

Idę z psem, jadę do pracy, biegnę nad rzeką, a w głowie mienią się obrazy. Te trzy grafiki niżej to dokładnie one: most niesiony przez mostowych, świat popękany na kawałki i burza, która przechodzi nad wszystkim. Zacznij od Drogi Królów. Rozkręca się spokojnie, a po kilkuset stronach już nie puszcza.

— Marcin, autor serwisu