Opowieść podręcznej

Atwood pokazuje Gilead od środka, głosem kobiety, której odebrano nawet imię i która opowiada, żeby przetrwać. Ta wąska, intymna perspektywa jest największą siłą książki: totalitarne państwo nie jest tu objaśniane, tylko odczuwane na własnej skórze. Niektórzy czytelnicy podkreślają, jak blisko – aż za blisko – jej do współczesności. To lektura mroczna i pełna napięcia, dla tych, którzy od dystopii oczekują niepokoju, a nie rozrywki.

Warto wiedzieć Atwood zaczęła ją pisać w Berlinie Zachodnim w 1984 roku, trzymając się jednej zasady: w Gileadzie nie wydarzy się nic, czego ludzie nie zrobili już gdzieś w historii. Zdobyła pierwszą Nagrodę im. Arthura C. Clarke’a. Nie pomijajcie not historycznych na końcu, które stawiają wszystko wcześniej w nowym świetle. Testamenty (2019), osadzone piętnaście lat później, współdzieliły Nagrodę Bookera, a serial Hulu ruszył w 2017 roku.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.