Ocean na końcu drogi

Siłą tej krótkiej, mrocznej powieści o dzieciństwie i magii są sugestywne obrazy. Jej ramą jest pogrzeb, który sprowadza mężczyznę w rodzinne strony i budzi wspomnienia sprzed czterdziestu lat. Części czytelników opowieść wydaje się jednak zbyt mglista, a kto oczekuje jasnych wyjaśnień albo mocnego zakończenia, może poczuć rozczarowanie.

Warto wiedzieć Mężczyzna po czterdziestce wraca na pogrzeb do dróżki w Sussex, przy której dorastał, i siada nad stawem przy farmie Hempstocków, o którym Lettie Hempstock, jedenastoletnia, gdy on miał siedem lat, mówiła, że to ocean. Pamięta stamtąd lato, w którym coś spoza świata przybrało postać niani Ursuli Monkton, a trzy kobiety Hempstock się z tym rozprawiły. Neil Gaiman pisał to dla żony, gdy była w podróży, zamierzając napisać opowiadanie, i w 2013 roku wyszło to jako książka poniżej 200 stron, jego najkrótsza powieść dla dorosłych i ta, którą większość czytelników uważa za najlepszą; była Książką Roku brytyjskich National Book Awards, a w 2019 roku trafiła na scenę National Theatre.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.