Gwiezdny pył

Baśń dla dorosłych, świadomie napisana w duchu angielskiej fantastyki sprzed Tolkiena: opowieść jest lekka i prosta jak z dziecięcej książki, ale humor i słowne potyczki Tristrana z Yvaine już nie. Kto szuka zawiłej intrygi, może uznać samą wyprawę za zbyt zwyczajną – urok tkwi tu w tonie i frazie, nie w zaskoczeniach. To 238 stron dla każdego, kto ma ochotę na coś krótkiego i pełnego nadziei.

Warto wiedzieć Gwiezdny pył ukazał się najpierw w 1997 i 1998 roku jako cztery ilustrowane zeszyty z obrazami Charlesa Vessa, a powieść bez ilustracji wyszła w 1999 roku; Neil Gaiman napisał ją jako baśń dla dorosłych, w manierze Lorda Dunsany’ego i Hope Mirrlees, i czyta się ją krócej, niż wskazuje 250 stron. Tristran Thorn z angielskiej wioski Mur, która ma w swoim murze wyłom do Krainy Czarów, obiecuje dziewczynie, którą jak mu się zdaje kocha, gwiazdę, której upadek oboje widzieli, przechodzi na drugą stronę i odkrywa, że gwiazda to młoda kobieta imieniem Yvaine, która złamała nogę i nie jest zachwycona. Polują na nią też trzy wiedźmy i synowie Pana Stormholdu. Film z 2007 roku z Claire Danes, Michelle Pfeiffer i Robertem De Niro jest lżejszy od książki i kończy się inaczej.

Opinia redakcji BookRank, napisana na podstawie ocen i uwag czytelników. Nie wpływa na wynik ani na miejsce w rankingu.